Szukasz psychologa pracy lub sportu w Poznaniu? Nasza pomoc jest warta odwiedzenia gabinetu.

Zahamowanie rozwoju ekspresji plastycznej dzieci – kontynuacja

Zatem zahamowanie lub rozwój tej sfery doznań i aktywności dzieci w młodszym wieku szkolnym nie tyle.jest wynikiem specjalnych uzdolnień (choć i te odgrywają rolę) lub wewnętrznie uwarunkowanych praw rozwojowych, ile wpływu czynników zewnętrznych, głównie treści i metod nauczania i wychowania w szkole oraz sytuacji życiowej i społecznej dziecka. Potwierdzają to cytowani już badacze francuscy, którzy stwierdzili, iż u dzieci do 8 r.ż. zachowuje się jeszcze upodobanie do rysunku ekspresyjnego, ale w następnych latach zanika ono pod wpływem „sankcji szkolnych”. Hamują one często u dziecka chęć rysowania w ogóle i wiarę we własne możliwości: dziecko, proszone o narysowanie czegoś, odpowiada: „Nie umiem rysować, rysuję źle, mam zawsze złe stopnie w klasie”25. Jeśli proces rysowania odbywa się w wytworzonej świadomie przez wychowawców atmosferze pozytywnej i sprzyjającej twórczości, to dziecko „w atmosferze bezpieczeństwa i w nastroju grupy odnajduje wszystkie swoje zdolności twórcze”. Można więc jak stwierdzają badacze francuscy – organizować specjalne zajęcia dla dzieci (nie unifikujące, standardowe lekcje, ale warunki swobodnej twórczości), mające na celu „zachowanie żywego źródła natchnienia” w tym „niewdzięcznym wieku”, „wieku oschłości”, tak aby i w tym okresie nie zanikła chęć rysowania lub mogła być odzyskana w okresie dorastania, kiedy zjawią się nowe i specyficzne zjawiska, sprzyjające indywidualizacji poczynań w tej dziedzinieu. W naszych warunkach także stwierdzone zostało niejednokrotnie, iż można równoważyć ów „nacisk realizmu”, jaki reprezentuje w swoim kierunku dydaktycznym i wychowawczym szkoła, przez organizowanie „wychowania przez sztukę i dla sztuki” w instytucjach wychowania pozaszkolnego uzupełniających lub równoważących oddziaływanie szkoły. Mimo więc, iż zahamowanie ekspresji twórczej na poziomie tego wieku jest zjawiskiem obserwowanym powszechnie, rozwój jej jest i w tym okresie życia możliwy i przebiegać ma w kierunku indywidualnej interpretacji oglądanej natury, a nie być jej odwzorowywaniem lub naśladownictwem. Wypowiedź zaś plastyczna jest indywidualna i wartościowa, jeśli w równowadze zawiera następujące składniki: 1) wyraz wewnętrznych przeżyć autora, 2) opis, odzwierciedlenie przedmiotu oraz 3) intuicyjną lub świadomą konstrukcję struktury artystycznej utworu27. Stwarzanie odpowiednich warunków i opieka nad tym rodzajem działalności powoduje, iż zainteresowanie dla niej nie słabnie i dzieci dalej wypowiadają się plastycznie (podobnie jak miało to miejsce w wieku przedszkolnym) w sposób pełnowartościowy i twórczy. Z tym, iż przeżycia dziecka są stale wzbogacane rozwijającą się w tym okresie zdolnością do coraz głębszej percepcji dzieł sztuki.

Stwarzanie dzieciom sposobności nie tylko do plastycznego wypowiadania się, ale i do odpowiednio kierowanej percepcji, dzieł sztuki jest jednym z warunków prawidłowego rozwoju osobowości dziecka w ważnej dziedzinie doznań artystycznych. Jest to istotne dlatego, że w przyszłości dziecko będzie nie tyle twórcą w zakresie plastyki, ile .odbiorcą lub interpretatorem dzieł sztuki plastycznej i dóbr kulturalnych z różnych dziedzin.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.