Szukasz psychologa pracy lub sportu w Poznaniu? Nasza pomoc jest warta odwiedzenia gabinetu.

Zachowanie abstrakcyjne a zachowanie konkretne

Najważniejsze badania psychologiczne przeprowadzone przez Goldsteina dotyczyły przeciwstawienia zachowania abstrakcyjnego zachowaniu konkretnemu. Razem ze swymi współpracownikami opracował on wiele testów umożliwiających diagnozę stopnia upośledzenia postawy abstrakcyjnej (Goldstein i Scheerer, 1941, 1953). Testy te znajdują szerokie zastosowanie w praktyce klinicznej, zwłaszcza w rozpoznawaniu uszkodzenia mózgu i ocenianiu jego stopnia. Goldstein kładzie silny nacisk na to, aby badacz posługujący się tymi testami nie ograniczał się do mechanicznego dodawania punktów, lecz zwracał także uwagę na jakościowe aspekty zachowania pacjenta podczas badania. Zdaniem Goldsteina te jakościowe cechy mogą dostarczać jeszcze bardziej wartościowych informacji niż wyniki liczbowe uzyskane przez pacjenta.

Szczegółowa analiza upośledzenia postawy abstrakcyjnej, spowodowanego uszkodzeniem płatów czołowych, ujawnia następujące braki występujące u pacjentów:

– 1. Pacjenci nie są zdolni do oddzielenia świata zewnętrznego od doświadczenia wewnętrznego. Na przykład pacjentów z uszkodzeniem mózgu nie można nakłonić, by powtórzyli zdanie: „Teraz świeci słońce”, gdy w rzeczywistości na dworze pada deszcz.

– 2. Nie potrafią oni niczego zrobić rozmyślnie i świadomie. Gdy poleci się im ustawić wskazówki zegara na określonej godzinie, nie są w stanie tego uczynić, aczkolwiek umieją rozpoznać, która jest godzina na pokazanym im zegarku. 3. Nie mają oni poczucia relacji przestrzennych. Potrafią wskazać poprawnie źródło dźwięku, lecz nie potrafią powiedzieć, z jakiego kierunku dobiega. 4. Nie potrafią przechodzić od jednego zadania do drugiego. Gdy poprosi się ich, by liczyli kolejno poczynając od jednego, potrafią to zrobić, gdy jednak poleci się im zacząć od innej liczby, gubią się. 5. Nie są zdolni do utrzymania przez dłuższy czas w pamięci żadnego rozróżnienia. Na przykład kiedy poleca się im wykreślić określoną literę we fragmencie drukowanego tekstu, początkowo wykonują to zadanie poprawnie, lecz wkrótce zaczynają wykreślać wszystkie litery. 6. Brak im zdolności reagowania na zorganizowaną całość, rozkładania całości na części i zsyntetyzowania ich ponownie. Ten defekt uniemożliwia im opowiedzenie jakiejkolwiek zorganizowanej historyjki o oglądanym obrazku. Potrafią tylko wyliczać poszczególne obiekty widoczne na tym obrazku. 7. Nie umieją wyabstrahować wspólnych właściwości szeregu przedmiotów ani ukształtować żadnych relacji typu część – całość. Oznacza to, że nie potrafią zrozumieć analogii, takiej jak: „Co ma się do ręki tak, jak but do nogi”? 8. Osoba z uszkodzeniem mózgu jest niezdolna do planowania na przyszłość, do uwzględniania prawdopodobieństwa, że coś się zdarzy w przyszłości, ani do myślenia w kategoriach symbolicznych. Może umieć znaleźć drogę w niezmiennym otoczeniu, lecz nie potrafi narysować jego mapy ani opisać słownie, w jaki sposób idzie się z jednego miejsca do drugiego.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.