Wyniki pracy Wasyla i Witalisa

W pracach Ł. A. Szwarc (1963) wysunięto hipotezę, a w ostatnich pracach (Rorisowa i wsp., 1963, Gołubiewa i Szwarc, 1965) potwierdzono ją, że KCzM stanowi wskaźnik ruchliwości procesów nerwowych. Już wartości bezwzględne stanowią podstawę do wyrażenia sądu, że procesy nerwowe Wasyla charakteryzuje większa ruchliwość niż procesy nerwowe Witalisa. U pierwszego wskaźniki liczbowe są wyższe i rozproszone, u drugiego – niższe i skupione.

Wyniki poddano analizie statystycznej, obliczając wskaźniki. W danym wypadku t = 6,099. Różnice między badanymi są statycznie istotne na poziomie P < 0,01. W sposób -analogiczny przeprowadzono badania KCzD. Za pomocą elektronowych generatorów impulsów prostokątnych eksponowano przez słuchawki dźwięki o sile 10 db. Zadaniem badanego było określenie momentu zlania się poszczególnych dźwięków w ciągły szum, i odwrotnie: momentu rozpadu pojedynczego dźwięku na składowe. Przeprowadzono po 22 - 23 pomiary. W analizie statystycznej wzięto pod uwagę dane dotyczące momentu zlania. Dane te są identyczne jak dane KCzM.

Tutaj także wyniki Wasyla są wyższe i bardziej rozproszone, Witalisa – skupione i niższe. Dane zostały opracowane w spo- – sób przedstawiony wyżej: t = 11,76: P < 0,01. Stąd można wnioskować, że różnice są istotne, zarówno w zakresie KCzM, jak i w zakresie KCzD. Wasyl charakteryzuje się więc większą ruchliwością procesów nerwowych.

Pomiaru progów i krzywej KCzF również dokonywano za pomocą elektronowych generatorów impulsów prostokątnych. Przy określaniu progu stosowano jednakowe impulsy z narastającą amplitudą, przy określaniu krytycznej częstotliwości migotania fosfenu eksponowano serię impulsów, każdy długości 10 msek z płynną zmianą częstości ekspozycji. Serie te eksponowano po 5 razy przy każdej intensywności stymulacji, poczynający od wielkości progowej do 18V, z interwałem 2V. Elektrodę aktywną umieszczano nad prawą brwią, neutralną – na dłoni prawej ręki. W czasie mierzenia progu zadaniem badanego było uchwycenie momentu pojawienia się wrażenia świetlnego blasku, przy mierzeniu KCzF — momentu zniknięcia migotania z pola widzenia. Eksperyment przeprowadzono w warunkach adaptacji przy słabym oświetleniu (ok. 1000 części luksa).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *