Szukasz psychologa pracy lub sportu w Poznaniu? Nasza pomoc jest warta odwiedzenia gabinetu.

Uwaga w młodszym wieku szkolnym – dalszy opis

Wiemy, że pozornie uboczne pobudzenia bywają korzystne dla tworzenia się właściwych związków czasowych, bo odcinek mózgu „doprowadzony do stanu silnego pobudzenia, przyciąga do siebie wszystkie inne z zewnątrz napływające pobudzenia” <0. Warunkuje to ciągłość i trwałość uwagi uczniów podczas pracy szkolnej i zmniejsza możliwość zachwiania się uwagi. Monotonia zaś przebiegu lekcji sprzyja - jak wiadomo -odwracaniu uwagi lub całkowitemu jej zanikowi (do czasu zjawienia się bardziej pobudzających bodźców). „Jest rzeczą powszechnie znaną - stwierdza I. P. Pawłów - iż słabe i jednostajne bodźce czynią ludzi apatycznymi i ospałymi, a niektórych wprost usypiają” (1951, s. 331). Przy stosowaniu różnych metod i środków nauczania powinien być jednak zachowany umiar, inaczej możemy spowodować rozproszenie uwagi i chao- tyczność procesów myślowych uczniów. Trwałość uwagi dziecka mobilizuje więc i utrzymuje umiarkowana zmiana w treści i metodach nauczania. Zbyt długotrwała, jednorodna czynność umysłowa wywołuje zmęczenie lokalne. Zapobiega mu wprowadzanie zmian w czynnościach dzieci. Konieczne to jest zwłaszcza w odniesieniu do młodszego wieku szkolnego. Im młodsze jest dziecko, tym mniej jest zdolne do-trwania przez dłuższy czas w jakiejś jednokierunkowej stałej czynności psychicznej.

Nie wszystko jednak w mobilizowaniu i rozwijaniu uwagi zależy od organizacji procesu nauczania. Wiemy, jak ważnym czynnikiem rozwoju jest własna aktywność dziecka. Niezwykle istotnym czynnikiem determinującym i kierującym procesami spostrzegania, a także kojarzenia i myślenia, jest-jak stwierdza N. L. Munn – nastawienie. A więc czynnik subiektywny, jeden z głównych składników motywacji“. Dlatego uwaga uczniów nasila się i staje się trwalsza, kiedy przejawiają oni zainteresowanie, aktywność i umieją podejmować wysiłki w pracy szkolnej. Podejmowanie aktywnego działania ze strony samych dzieci rozwija ich uwagę dowolną. Jednym więc z zadań nauczycieli jest aktywizacja pracy uczniów, podsuwanie im do wykonywania rozmaitych czynności zależnie od wieku i indywidualnych właściwości. Gdy np. postawi się przed uczniami różnych klas zadanie przeczytania i opowiedzenia natychmiast przeczytanego tekstu, to okaże się, że uczniowie najmłodsi (kl. I i II) wykonaj to zadanie lepiej, jeśli odczytają tekst głośno. Głośne czytanie organizuje myślenie dziecka, pomaga w zrozumieniu tego, co czyta, i w zapamiętywaniu treści: uwaga dziecka jest w toku tej czynności trwalsza. Natomiast u uczniów kl. III i starszych spotykamy zjawisko odmienne. Szybciej i lepiej rozumieją tekst, jeśli czytają go po cichu. Rozwinęła się już u nich dostatecznie motya wewnętrzna i w warunkach cichego czytania ich praca myślowa ma bardziej aktywny charakter: zbyt wolne tempo głośnego czytania niepotrzebnie rozciąga w czasie wchłanianie treści, zakłóca bieg wewnętrznego myślenia: uwaga dziecka łatwo staje Się chwiejna, wskutek tego gorzej rozumie ono i zapamiętuje tekst czytany. U uczniów więc od kl. III wzwyż świadoma działalność myślowa aktywizuje się raczej w toku cichego czytania.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.