Szukasz psychologa pracy lub sportu w Poznaniu? Nasza pomoc jest warta odwiedzenia gabinetu.

Upostaciowanie materiału

Według Koffki (1937), o tym, czy widzimy pojedynczą postać, decyduje rozłożenie elementów w przestrzeni. Przy wielu jednakowych elementach postacie dostrzega się w tym przypadku, gdy elementy zbioru położone są bliżej siebie. Bliskość nie oznacza mechanicznego kojarzenia elementów sąsiadujących, ma ona znaczenie o tyle, o ile pomaga w organizowaniu materiału. Na podobnej zasadzie opiera się alfabet Morse’a.

Drugą zasadą decydującą o upostaciowaniu materiału, a więc o możliwości jego wyuczenia się, jest dostrzeganie postaci w warunkach, gdy jej elementy stanowią zamkniętą przestrzeń lub dążą do zamknięcia przestrzeni.

Trzecią zasadą wpływającą na proces uczenia się jest zasada pregnacji, zgodnie z którą każda postać dąży do swojej najlepszej formy. Koncepcja dobrej figury nie jest zupełnie jasna. Postaciowcy uważali najczęściej, że w tych przypadkach w grę wchodzi figura prcsta, regularna i znana osobnikowi. Zasada pregnacji wielokrotnie była stwierdzana w badaniach nad zapominaniem. Zapominanie może być wywołane nowymi doświadczeniami, jak również może być nie związane z doświadczeniem, lecz występować w miarę upływu czasu. W tym ostatnim przypadku obserwuje się tendencję do zmian w kierunku „lepszej figury”. W badaniach prowadzonych przez postaciowców nad pamięcią prostych figur geometrycznych percypowanych wzrokowo stwierdzono wielokrotnie, że im dłuższa była przerwa między percepcją a poleceniem ich reprodukcji, tym odtwarzane figury były mniej skomplikowane, bardziej regularne i często bardziej podobne do przedmiotów znanych osobom badanym niż eksponowane oryginały. Zapominanie, według postaciowców (Wulf, 1922), nie przejawia się w pomijaniu różnych szczegółów w procesie odtwarzania, lecz w zmianach bardzo istotnych, powodujących kształtowanie się lepszej postaci

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.