Szukasz psychologa pracy lub sportu w Poznaniu? Nasza pomoc jest warta odwiedzenia gabinetu.

Taniec rytualny

Od wieków znane są przypadki transu, przeżywanego przez osoby biorące udział w tańcu rytualnym. Niezależnie od różnic wynikających z odmienności religii lub nakazów magii, taniec rytualny wykonywany jest zwykle przez grupę osób, które poruszają się w takt oszałamiającej muzyki. W miarę potęgującego się odgłosu bębnów i narastającego podniecenia, niektórzy z tańczących przejawiają oznaki stanu przymglenia świadomości. Nadal wykonują rytmiczne ruchy, klaszczą w dłonie, lub np. starają się utrzymać w ręku koniec laski, ale kontakt z otoczeniem bywa tylko częściowo zachowany: obniża się znacznie wrażliwość na bodźce docierające z zewnątrz. Niektóre osoby, zwłaszcza często popadające w trans, jak np. okomfo, tj. kapłani animistycznych świątyń w Ghanie (S. Chodak, 1967, s. 117), zachowują zdolność do częściowego kierowania swymi czynnościami. Na ogół jednak ruchy wykonywane są jakby automatycznie przy nikłej lub zanikającej kontroli. Pogłębiony trans przebiega nieraz z zaburzeniami spostrzegania w postaci złudzeń i omamów. Tego rodzaju taniec barwnie opisuje Gustav Jahoda, którego zainteresowania badawcze przywiodły z zakładu psychologii w Mencheste- rze do Ghany. „Kapłan pewnego kultu – opowiada Jahoda – podjął się zademonstrować mi potęgę swego boga i w tym celu musiałem wziąć udział w tańcu rytualnym. Przyprowadzony przez jednego z jego pomocników i pouczony, aby w żadnym wypadku nie wypuścić z ręki śliskiego końca rozszczepionej laski, pognałem w takt coraz bardziej oszałamiającego bicia w bębny. Wraz z hałasem, podnieceniem i zmęczeniem niektórzy z uczestników wpadali po pewnym czasie w trans, ja sam zaś tylko dzięki wielkiemu wysiłkowi, aby zachować dystans i nie wypaść całkiem z roli obserwatora, uniknąłem doświadczenia potęgi boga” (1971, s. 103).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.