Szukasz psychologa pracy lub sportu w Poznaniu? Nasza pomoc jest warta odwiedzenia gabinetu.

Przekształcenie niemowlęcia

Proces rozwoju przebiega wieloma drogami. Allport uważa, że wiele różnych mechanizmów czy zasad może służyć do opisania zmian, jakie zachodzą między niemowlęctwem a wiekiem dojrzałym. Omawia zwłaszcza dyferencjację, integrację, dojrzewanie, naśladowanie, uczenie się, autonomię funkcjonalną oraz zwiększanie zasięgu ja. Uznaje on nawet wyjaśniającą rolę mechanizmów psychoanalitycznych i urazów, aczkolwiek procesy te nie mają zasadniczego teoretycznego znaczenia w kształtowaniu tego, co nazywa osobowością normalną.

W stosunku do teorii uczenia się Allport zajmuje stanowisko całkowicie eklektyczne. Utrzymuje, że wszystkie niezliczone obserwacje przeprowadzone przez badaczy, wszystkie wnioski, do których doszli, oraz wszystkie wynikające stąd teorie uczenia się są prawdopodobnie prawdziwe w pewnym sensie i w pewnym stopniu. Tak więc warunkowanie, teoria wzmocnienia i hierarchia nawyków są zasadami słusznymi, zwłaszcza w zastosowaniu do zwierząt, niemowląt oraz uczenia się oportunistycznego (iopportunistic learning). Są one niewystarczające do wyjaśnienia uczenia się propriacyj- nego (propriate learning), które wymaga takich zasad, jak identyfikacja, zasada zamykania, wgląd poznawczy, obraz samego siebie oraz podporządkowanie aktywnym systemom ego. Sam Allport nie wniósł systematycznego wkładu w teorię uczenia się. Za podstawowy fakt w dziedzinie motywacji ludzkiej uznał on autonomię funkcjonalną – musi ona być ostatecznie wyjaśniona w kategoriach zasad uczenia się, które nie zostały dotąd odpowiednio skoordynowane w wystarczająco szeroki schemat teoretyczny. Być może jego głównym wkładem w tej dziedzinie jest ostra krytyka teorii uczenia się (np. Allport, 1946), które pretendują do większej uniwersalności, niż on gotów jest im przyznać.

Tak więc nasz organizm, który przy urodzeniu jest tworem biologii, zostaje przekształcony w jednostkę, która funkcjonuje w kategoriach rozwijającego się ego, rozszerzającej się struktury cech oraz jądra w postaci przyszłych celów i aspiracji. Podstawowe znaczenie dla tego przekształcenia ma oczywiście rola, jaką odgrywa autonomia funkcjonalna. Zgodnie z tą zasadą to, co jest początkowo jedynie środkiem do osiągnięcia jakiegoś biologicznego celu, może stać się autonomicznym motywem, który kieruje zachowaniem z całą siłą wrodzonego popędu. Ten brak ciągłości między wczesną a późniejszą strukturą motywacyjną jednostki jest w dużej mierze przyczyną tego, że mamy zasadniczo dwie teorie osobowości. Jedna z nich, określona jako model biologiczny lub redukcji napięcia, opisuje dobrze człowieka w momencie urodzenia i stopniowo staje się coraz mniej adekwatna, aż wreszcie – wraz z rosnącą świadomością swego ja -jednostka wytwarza motywy, które nie pozostają w żadnym ścisłym związku z tymi, które uprzednio wyznaczały zachowanie. W tym momencie konieczna jest zmiana orientacji, jeśli mamy w adekwatny sposób przedstawić jednostkę.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.