Szukasz psychologa pracy lub sportu w Poznaniu? Nasza pomoc jest warta odwiedzenia gabinetu.

Powiązania między regionami – ciąg dalszy

Stoimy więc teraz wobec problemu, w jaki sposób przedstawić stopień oddziaływania między regionami, czyli ich wzajemną dostępność. Można to zrobić kilkoma sposobami. Jeden z nich polega na umieszczeniu regionów blisko siebie, gdy wpływ jednego na drugi jest duży (rysunek 11-7) i umieszczeniu ich z dala od siebie, gdy wpływ ten jest mały (rysunek 11-8). Liczba regionów znajdujących się między A i B reprezentuje stopień ich oddziaływania na siebie. Ten typ reprezentacji można określić jako wymiar bliskości – oddalenia (nearness – remoteness).

Na przykład region schowany głęboko w centralnej części warstwy wewnętrz- no-osobistej może być oddalony o wiele komórek od obszaru percepcyjno-motorycz- nego. W tych warunkach fakt środowiskowy będzie mieć trudności z przedostaniem się do odległego regionu centralnego, a podobnie fakt osadzony w regionie centralny będzie się komunikować ze środowiskiem słabo lub wcale. Będą one względ niezależnie od siebie. Z drugiej strony region obwodowy sfery wewnętrzno-oso który przylega do systemu percepcyjno-motorycznego, może być łatwo d’ faktom środowiskowym.

Dwa regiony mogą być położone bardzo blisko siebie, a nawet mi granicę, a jednak nie wpływają na siebie ani nie są wzajemnie dla sie. Stopień powiązania czy wzajemnej zależności jest nie tylko kwestią licz’ trzeba przekroczyć, lecz uzależniony jest od siły oporu stawianego p opór ten jest bardzo duży, to nie ma znaczenia, jak blisko od SK regiony, i tak będą miały na siebie bardzo mały wpływ. Z drugie mogą znajdować się w dużej odległości od siebie, a mimo to w’ na siebie nawzajem, jeśli wszystkie rozdzielające je granice

Opór granicy lub jego przeciwieństwo są reprezento’ granicznej. Bardzo cienka linia reprezentuje słabą g – granicę nieprzenikalną (rysunek 11-9). Ten typ rep wymiar siły – słabości (Jirmness – weakness). są wartościowościami {valences). Każda potrzeba zajmuje oddzielną komórkę w regionie wewnętrzno-osobistym, a każda wartościowość zajmuje oddzielny region w środowisku psychologicznym.

Poprzednio, gdy omawialiśmy sposób przedstawienia osoby w środowisku, stwierdziliśmy, że nie ma różnicy, gdzie umieścimy kółko wewnątrz elipsy, dopóki ich granice nie stykają się ze sobą. Jest to prawdą jedynie w odniesieniu do niezróżnicowanego, homogenicznego środowiska, w którym wszystkie fakty są w jednym i tym samym regionie, to znaczy gdzie wszystkie fakty są identyczne. Gdy tylko środowisko zostanie zróżnicowane na odgraniczone od siebie regiony, wówczas miejsce zlokalizowania kółka staje się istotne. Kiedy bowiem umieści się je w którymś regionie, wtedy fakty tego regionu są bliższe danej osobie i mają większy wpływ na nią niż fakty z jakiegokolwiek innego regionu. Zrozumienie konkretnej sytuacji psychologicznej wymaga zatem, żebyśmy wiedzieli, gdzie dana osoba jest zlokalizowana w swym środowisku psychologicznym. Fizycznie dana osoba może znajdować się w klasie szkolnej, lecz psychologicznie może rozgrywać od nowa mecz piłki nożnej na boisku. Niektóre fakty istniejące w klasie, na przykład to, co mówi nauczyciel, mogą w ogóle nie wpływać na tego ucznia, podczas gdy inne, na przykład karteczka od dziewczyny siedzącej w sąsiedniej ławce, mogą łatwo odwrócić jego myśli od gry w piłkę.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.