Szukasz psychologa pracy lub sportu w Poznaniu? Nasza pomoc jest warta odwiedzenia gabinetu.

Poglądy na temat uczenia się – ciąg dalszy

Wśród badaczy zajmujących się rolą wzmocnienia w uczeniu się zarysowały się co najmniej dwa stanowiska. Reprezentanci pierwszego z nich uważali, że styczność w czasie bodźca i reakcji wystarcza do tego, żeby następnym razem, gdy bodziec ten zadziała, wystąpiła również skojarzona z nim w wyniku styczności czasowej reakcja. Zwolennicy drugiego stanowiska utrzymywali natomiast, że dla skojarzenia bodźca z reakcją, oprócz styczności w czasie, konieczny jest jeszcze pewien czynnik zewnętrzny, występujący po zetknięciu się bodźca z reakcją, będący jakby konsekwencją tej styczności.

Na temat liczby procesów leżących u podłoża uczenia się zdania są również podzielone. Niekiedy próbuje się sprowadzić wszelkie uczenie się do odruchu warunkowego klasycznego. Najczęściej uważa się jednak, że istnieją dwie podstawowe formy uczenia się oparte na odrębnych mechanizmach: jedna na odruchu warunkowym klasycznym, druga na odruchu warunkowym instrumentalnym. Są również autorzy, którzy wyróżniają jeszcze inne fermy uczenia się.

Chociaż w wyniku licznych badań eksperymentalnych różnice między poszczególnymi stanowiskami coraz bardziej zacierają się, niemniej jednak niemal każda współczesna ogólna teoria uczenia się odzwierciedla stanowisko jej autora w trzech wymienionych wyżej aspektach.

Przegląd interpretacji rozpocznę od przedstawienia głównych interpretacji poznawczych, a następnie teorii opartych na warunkowym odruchu klasycznym, albowiem znajomość ich ułatwi zrozumienie teorii odwołujących się do odruchu instrumentalnego. Kolejność, w jakiej będą relacjonowane poglądy poszczególnych autorów, została podyktowana chęcią dokonania przeglądu rozwoju myśli teoretycznej, od formułowania jej w języku potocznym do nadawania tej myśli struktury formalnej, przy użyciu języka matematyki.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.