Szukasz psychologa pracy lub sportu w Poznaniu? Nasza pomoc jest warta odwiedzenia gabinetu.

POGLĄDY SPENCE’A

Wśród kontynuatorów tradycji Hullowskiej szczególne miejsce przypada K. W. Spence’owi, uczniowi i najbliższemu współpracownikowi Hulla, reprezentuje on bowiem poglądy dotyczące uczenia się, które pod pewnymi względami są podobne do poglądów jego mistrza. Zmiany, jakie wprowadził on do interpretacji Hulla, miały na celu uczynienie jej bardziej zwartą, dzięki przypisaniu procesom poznawczym większej roli i ograniczeniu roli wzmocnienia (Spence, 1956). Analizując czynniki wyznaczające potencjał pobudzeniowy SER Spence dochodzi do wniosku, że czynnik motywacyjny K, wywołany przez bodźce zewnętrzne, jest tym samym, co częściowa reakcja docelowa rg. W systemie Hula jest explicite powiedziane, że K zależne jest od wielkości wzmocnienia. Można również przypuszczać, że ten sam czynnik wyznacza częściowe reakcje docelowe. Jeśli zwierzę otrzymuje wiele razy duże ilości pokarmu w określonym miejscu, to częściowa reakcja docelowa (rg) będzie silniej uwarunkowana na bodźce związane z tym miejscem niż w wypadku, gdy porcje pożywienia będą małe. Jeśli natomiast zwierzę nie będzie karmione w określonym miejscu, to bodźce z nim związane nie wywołają reakcji rg. Reakcja rg, podobnie jak czynnik motywacyjny K, zależy bezsprzecznie od wielkości wzmocnienia. Według Spence’a, nie istnieją zatem podstawy do tego, żeby traktować każdy z tych kcnstruktów, teoretycznych oddzielnie. Ponieważ w systemie Huila reakcje rg są reakcjami docelowymi, prowadzącymi do osiągnięcia pożywienia, przeto podobny charakter ma również czynnik motywacyjny K. Przypisując te same właściwości xv i rg, Spence zbliża się do interpretacji poznawczej Tolmana. Jeden z głównych czynników wyznaczających potencjał reakcji (nawyk i dwa czynniki motywacyjne D i K), K działa bowiem jako antycypacja nagrody, jako sygnał wskazujący, że „pożywienie jest blisko”. Chociaż rg jest konstruktem teoretycznym, Spence próbuje wyjaśnić, w jaki sposób oddziaływają te cząstkowe reakcje antycypacyjne na zachowanie. Eksperymenty przeprowadzone w tym celu nie pozwoliły mu jednak na sformułowanie jednoznacznej interpretacji. Czasem z rozważań autcra wynika, że decydującą rolę odgrywa rg, z innych, że rolę tę spełniają bodźce śg wytwarzane przez rg.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.