POGLĄDY GUTHRIEGO

Kontynuatorem poglądów Watsona był E. R. Guthrie (1886- 1959). Stworzona przez niego interpretacja wykazuje dość duże podobieństwo do interpretacji Watsona, przede wszystkim dlatego, że obydwaj nie uznają prawa efektu. Ponadto w interpretacjach obu autorów przypisuje się szczególną rolę prawu świeżości. Inną cechą, która upodabnia obie interpretacje, jest sprowadzanie wszelkich form uczenia się do jednej prostej zasady – warunkowania klasycznego. Dla Guthriego, tak jak dla Watsona, podstawową formą uczenia się jest odruch warunkowy. Należy jednak nadmienić, że choć Guthrie posługuje się w swoich wywodach bardzo często terminem „warunkowanie” lub „bodziec warunkowy”, to podobnie jak Watson używa go w innym znaczeniu niż Pawłów. Nie wyjaśnia on, w jaki sposób bodziec staje się bodźcem warunkowym. W jego koncepcji nie wspomina się o bodźcu bezwarunkowym. Poglądy Guthriego na warunkowanie streszczają się w bardzo ogólnym stwierdzeniu, iż zespół bodźców, któremu towarzyszył ruch, będzie również wywoływał ten ruch w przyszłości (Guthrie, 1952). Według Guthriego, podstawą wszelkiego uczenia się jest skojarzenie między bodźcem a reakcją. Autor określa ten rodzaj skojarzenia jako skojarzenie przez styczność. Zgodnie z poglądami Guthriego, na osobnika działają zazwyczaj nie pojedyncze bodźce, lecz całe ich zespoły. Reakcje, które osobnik wykonuje najczęściej, są również zjawiskiem bardzo złożonym, składającym się z wielkiej liczby drobnych ruchów. Złożone reakcje najczęściej autor nazywa aktami, a jej poszczególne komponenty ruchami. Skojarzenie sytuacji bodźcowej z reakcją nie zależy, według Guthriego, od częstości, z jaką razem występowały. W przeciwieństwie do Watsona, uważa on, że skojarzenie następuje w jednej próbie w myśl zasady „wszystko albo nic”. Skojarzenie nastąpi albo też nie nastąpi. Nie istnieją żadne pośrednie stany, w których zmieniałaby się siła skojarzenia. Przyjmując takie założenie Guthrie potrafi jednak wytłumaczyć stopniową poprawę wyników obserwowaną w bardzo wielu przypadkach. W każdorazowym powtarzaniu danego aktu pewne drobne ruchy zostają skojarzone z częścią bodźców, które należą do zespołu bodźców działających w danej ąytuaćji. Przy wielokrotnym powtarzaniu cała sytuacja bodźcowa zostaje skojarzona z całym złożonym działaniem osobnika. Powtórzenia są potrzebne tylko o tyle, o ile stwarzają okazję do skojarzenia pomiędzy poszczególnymi elementami sytuacji i elementami reakcji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *