Szukasz psychologa pracy lub sportu w Poznaniu? Nasza pomoc jest warta odwiedzenia gabinetu.

Piaget a Bruner

Zarówno Piaget, jak i Bruner wyznają pogląd, iż rozwój poznawczy przebiega według pewnej sekwencji stadiów. Bruner uważa, że w sekwencji trzech wyodrębnionych przez niego stadiów dokonuje się postęp w sposobie kodowania przez ucznia informacji o środowisku: swą koncepcję kodowania określa mianem reprezentacji symbolicznej. Jest on przekonany, że w rozwoju poznawczym niebywale wielką rolę odgrywa – na równi z czynnikami genetycznymi i środowiskiem kulturowym – język.

Zarówno Piaget, jak i Bruner uważają, że rozwój wymaga aktywności ze strony dziecka. Uczenie się metodą odkryć ma w osobie Brunera jednego z najzagorzalszych zwolenników. W swej analizie procesu rozwoju poznawczego wyjaśnia on go przede wszystkim w kategoriach aktywności w sferze języka (zwłaszcza we wczesnych etapach rozwoju) podczas gdy Piaget uważa, że najważniejszą podstawą późniejszego rozwoju intelektualnego jest aktywność fizyczna (sensomotoryczna). Obydwaj są przekonani, że rozwój następuje wówczas, gdy uczeń zostaje „wytrącony z równowagi” i musi coś zrobić, by przywrócić stan równowagi poznawczej. Piaget nazywa taką sytuację konfrontacją. Stawianie kłopotliwych pytań, powodujących poznawcze „wytrącanie z równowagi” ucznia, Bruner określa mianem nurkowania (submarining). Piaget i Bruner są zgodni co do tego, że człowiek dorosły jest w stanie posługiwać się każdym rodzajem myślenia z najrozmaitszych wcześniejszych stadiów, i że niekiedy do tego wraca, zwłaszcza wówczas, gdy staje w obliczu bardzo trudnych lub nieznanych rzeczy czy zdarzeń. Bruner uważa, że dziecko stać na myślenie symboliczne o wiele wcześniej niż sądzi Piaget. W rozdziale 12. zobaczymy, jak wiele z ich idei można włączyć do teorii nauczania.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.