Szukasz psychologa pracy lub sportu w Poznaniu? Nasza pomoc jest warta odwiedzenia gabinetu.

Metoda elektroencefalografiezna

Zgodnie z danymi KCzF wydawałoby się, że u Witalisa można stwierdzić pewną przewagę w sile procesów nerwowych (w zakresie pobudzenia), nie jest ona jednak na tyle znacząca, żeby różnicę między badanymi w zakresie siły procesów nerwowych można było uznać za istotną. Wasyla i Witalisa można raczej uważać za przeciętnych pod tym względem. Wybiegając naprzód, należy zauważyć, że metodyka elektroencefalograf iczna także nie wykazała wyraźnych różnic między badanymi pod względem siły procesów nerwowych. Projektowano obliczenie współczynnika synchronizacji rytmów delta-teta-alfa przy zastosowaniu bodźców o odpowiedniej częstotliwości, zakładając, że ten współczynnik będzie informował o sile procesów nerwowych. Jednak nie udało się uzyskać wyraźnych danych i z powodu pewnych niedokładności metodycznych nie będą one przytoczone.

Metoda elektroencefalografiezna dała szereg wskaźników dotyczących zarówno sytuacji normalnej, jak i przy działaniu bodźców, charakteryzujących w określony sposób właściwości układu nerwowego porównywanych badanych. Zapis EEG uzyskiwano przy odbiorze skroniowo-potylicznym w ciemności, w kamerze dźwiękoszczelnej. Badany umieszczony był w kamerze w pozycji siedzącej, z otwartymi oczami. Jako bodziec wykorzystano bezszumny fotostymulator FD-01 przy poziomie jasności światła 25 lx przed oczyma badanego. EEG zapisywano na czterokana- łowym elektroencefalografie z zastosowaniem filtrów umożliwiających rejestrację poszczególnych składowych EEG – rytmu delta, teta i alfa, natomiast włączenie do schematu integratora częstotliwości stwarzało możliwość ilościowej oceny aktywności elektrycznej (energii fal).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.