Szukasz psychologa pracy lub sportu w Poznaniu? Nasza pomoc jest warta odwiedzenia gabinetu.

Kłótnie i konflikty w rodzinie z chorym dzieckiem

Według relacji dzieci rodzice często na nie krzyczą, często biją („żeby mnie nie biła”: „daje lanie”). Konsekwencją tego są zachowania agresywne rodzeństwa wobec siebie („żeby siostra mnie nie biła”) oraz wobec swoich rówieśników. O ile dziecko zdrowe obwinia rodziców za ich niesprawiedliwość, o tyle dziecko chore obwinia siebie za takie zachowania. Uważa bowiem, że wszystkiemu winna jest choroba, a winą za chorobę obarcza samą siebie („to moja wina, że jestem chora”). Doświadczając agresji, dzieci uważają, że nie są przez rodziców kochane („bardziej kochałabym mamę, gdyby ona mnie kochała”).

Wyrządzana dzieciom przez rodziców krzywda wynika z niemożności poradzenia sobie z emocjami związanymi z sytuacją choroby w rodzinie. Ojciec obwinia się za „nadpobudliwość emocjonalną”. Ma poczucie bezradności wobec choroby, lęka się własnej choroby. Czasami szuka ucieczki w alkoholu („ucieczka od rzeczywistości, czasami w alkohol”).

Matka przeżywa swoją sytuację podobnie jak ojciec. Ma koszmary senne, obwinia się za chorobę dziecka („czasami obwiniam się za zły stan zdrowia”), lęka się nawrotu choroby („chciałabym przestać się bać o los dziecka”). Zamknęła się w sobie, stroni od ludzi, lęka się przyszłości. Ujawnia potrzebę doznawania opieki, chciałaby zrezygnować z bycia osobą dorosłą, która ma być odpowiedzialna, a ujawnia zachowania regresywne, chcąc być małym dzieckiem. Można przypuszczać, że deklarowany ateizm ojca może mieć wpływ na umiarkowaną, wręcz tlącą się u rodziców nadzieję na wyzdrowienie dziecka.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.