Szukasz psychologa pracy lub sportu w Poznaniu? Nasza pomoc jest warta odwiedzenia gabinetu.

Formy audytoriów

W każdym razie jest faktem, iż podręczniki psychologii społecznej zaczynają traktować coraz częściej obok siebie tłum i pewne takie formy zrzeszenia się, których nikt tłumem nie nazwie, które jednak przy głębszej analizie wykazują pewne pokrewieństwa ze strukturą tłumu. Tu należy np. audytorium.

Są różne formy audytoriów. Bardzo wystandaryzowane i dokładnie znormalizowane audytorium spotykamy w teatrach i salach koncertowych. Każdy osobnik ma tu swoje określone miejsce (zakupione krzesło), którego nie wolno mu zmieniać ani też w niewłaściwej chwili opuszczać. Krzesło to jest w zasadzie nieruchome, tak iż nie można go przesuwać czy oddalać od krzeseł sąsiednich, nie można go też obracać. Wszystko jest tu przewidziane tak, ażeby uczestnik skupił się na określoną rzecz, ale nie wchodził w kontakt z resztą jednostek obecnych na sali. Oczywiście brak tu wszelkich danych, które mogłyby wyłonić z siebie tłum w potocznym tego słowa znaczeniu.

Inaczej jednak przedstawia się sprawa, gdy idzie o audytorium wiecu urządzonego przez przygodnego mówcę pod gołym niebem. Każdy wie, że ta forma zrzeszenia mimo że ma pokrewieństwa z audytorium teatralnym, ma też punkty styczne z klasycznym tłumem i łatwo się weń przeobraża. W każdym razie omówiona już przez nas przy analizie tłumu świadomość poszczególnych jednostek, iż nie są one same, że wielu innych ludzi widzi i słyszy to samo, która to świadomość w pewien sposób podnieca jednostkę i czyni ją bardziej podatną na to, co dociera do jej świadomości, est wspólna dla tłumu i dla audytorium. A chociaż huczne brawa i oklaski są znormalizowanym zachowaniem się audytoriów, a nie tak często dadzą się obserwować w tłumie, to jednak ich ewentualna żywiołowość i hałaśliwość, ujawniające się w nich ogólne podniecenie są pokrewne temu, co charakteryzuje dynamikę tłumu.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.