Szukasz psychologa pracy lub sportu w Poznaniu? Nasza pomoc jest warta odwiedzenia gabinetu.

DOBÓR PRÓBY

Z wywiadów korzysta się zazwyczaj, chcąc wygłosić sąd na temat populacji – całej grupy ludzi, którymi interesuje się badacz. Ponieważ ze względów praktycznych i ekonomicznych nie da się przeprowadzić wywiadu wśród dużej populacji, badacz dobiera próbę, mniejszą grupę jednostek wyselekcjonowanych pod względem reprezentatywności dla populacji. Sposób doboru próby musi być taki, by wyselekcjonowane osoby stanowiły prawdziwą reprezentację całej populacji. Istnieje wiele technik umożliwiających osiągnięcie takiego rezultatu: najpowszechniejszą z nich jest dobór losowy, który każdemu członkowi populacji zapewnia równe szanse znalezienia się w próbie. Liczba jednostek w próbie nie musi być duża, jeśli zachowana jest reprezentatywność. Do- brze zaprojektowany wywiad wykorzystuje zazwyczaj odpowiedzi kilku tysięcy respondentów, by przewidzieć wynik wyborów na szczeblu krajowym. Inne, bardziej skomplikowane techniki umożliwiają włączenie do próby typów jednostek, które stanowią część (np. uczniowie o trwałym inwalidztwie) populacji (np. całej szkoły średniej) i które mogłyby nie znaleźć się w próbie przy zastosowaniu zwykłej metody doboru losowego. Bez względu na procedurę techniczną najistotniejsze jest to, by próba była prawdziwie reprezentatywna dla populacji.

Wywiad może mieć postać wywiadu kwestionariuszowego, wywiadu swobodnego lub połączenia tych dwóch technik. Wywiad kwestionariuszowy jest serią specyficznych pytań lub stwierdzeń, na które osoba ankietowana powinna odpowiedzieć. Zazwyczaj ma postać pisemnego formularza, na którym respondent zaznacza, podkreśla lub wypełnia odpowiedzi.

Najczęściej wywiad kwestionariuszowy zawiera zestaw możliwych odpowiedzi, z których respondent wybiera jedną (wywiad zamknięty – wywiad o pytaniach zamkniętych). Aby wywiad był efektywny, pytania muszą być sformułowane w prostym, zrozumiałym języku. Często wywiad taki wysyła się do respondenta z prośbą o wypełnienie i odesłanie do badacza. Procedura ta umożliwia ankietowanie większej liczby osób niż wywiady przeprowadzane bezpośrednio przez badającego.

Wywiad otwarty (wywiad o pytaniach otwartych) nie zawiera określonego wcześniej zestawu możliwych odpowiedzi. Respondenci proszeni są o odpowiedź własnymi słowami na pytania ogólne. Wywiady otwarte można również wysyłać do respondentów, ale ich analiza wymaga stosunkowo skomplikowanych procedur. Wywiady otwarte są pod wieloma względami podobne do wywiadów zamkniętych.

Wywiad swobodny zadaje ogólne pytania respondentom, umożliwiając im udzielenie swobodnej odpowiedzi własnymi słowami. Osoba przeprowadzająca wywiad może śledzić sposób udzielania odpowiedzi na określone pytanie i zadawać pytania dodatkowe, co umożliwia dogłębne zbadanie interesujących ją kwestii. Wywiady swobodne są bardziej elastyczne od wywiadów kwestionariuszowych, ale trudniejsze w analizie z powodu różnych kontekstów wykorzystywanych przez respondenta przy udzielaniu odpowiedzi. Poza tym, wywiad swobodny wymaga bezpośredniej interakcji między prowadzącym a udzielającym odpowiedzi. Wywiadów swobodnych nie można wysyłać do respondentów tak jak wywiadów kwestionariuszowych, co sprawia, że technika ta jest droższa i bardziej pracochłonna.

Analiza wywiadów swobodnych może mieć charakter impresyjny i subiektywny bądź też polegać na kodowaniu odpowiedzi do ograniczonej liczby kategorii i poddawaniu ich analizie statystycznej. Choć niezwykle trudne w analizie, wywiady swobodne stanowią bogate źródło istotnych informacji na ważne tematy. Ta forma nazywa się w literaturze polskiej ankietą rozsyłaną (przyp. red. nauk.).

Wywiady przeprowadzane za pomocą telefonu stają się powszechnym narzędziem badań socjologicznych. Zapewniają szybki, wydajny i niezbyt drogi sposób dotarcia do dużej, zróżnicowanej i niekiedy rozproszonej próby populacji.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.